Dual Screens dla Chrome

Rozmieść okna przeglądarki obok siebie jednym kliknięciem. Obsługuje wiele monitorów, własne układy i skróty klawiszowe.

Dual Screens dla Chrome Wersja 3.2.0 — co nowego Dual Screens jednym kliknięciem układa okna przeglądarki w kafelkowy układ na jednym lub kilku ekranach. Wersja 3.2.0 to największe wydanie w historii rozszerzenia: całe rozszerzenie napisaliśmy od nowa, naprawiliśmy ponad trzydzieści błędów i dodaliśmy dwadzieścia nowych funkcji. Oto, co się zmieniło. CO NAPRAWILIŚMY Zablokowane nakładki pełnoekranowe. Funkcja identyfikacji ekranów wyświetla na każdym monitorze dużą cyfrę, żeby dało się je odróżnić. Przez dwie niezależne usterki takie nakładki potrafiły zostać na pulpicie na stałe, bez żadnego sposobu na ich zamknięcie. Po pierwsze, jedno nieudane utworzenie okna przerywało sprzątanie wszystkich pozostałych nakładek. Po drugie, sprzątaniem zajmował się panel boczny — a Chrome usuwa panel boczny w chwili, gdy ten traci fokus, czyli dokładnie wtedy, gdy przed użytkownikiem pojawia się pełnoekranowa nakładka. Cały cykl życia działa teraz w usłudze roboczej w tle, a każda nakładka zamyka się też sama, więc sprzątanie nie zależy już od tego, czy jakakolwiek część rozszerzenia przetrwa. Nakładki można też zamknąć wcześniej kliknięciem lub klawiszem Escape. Układane były niewłaściwe okna. Przypisywanie okien do miejsc w układzie było wcześniej przypadkowe, więc okno, w którym właśnie pracowałeś, mogło zostać zminimalizowane, podczas gdy przed tobą lądowały równo ułożone dwa okna, o których dawno zapomniałeś. Dual Screens śledzi teraz kolejność fokusu: okno, którego używasz, zawsze trafia na pierwsze miejsce, a pozostałe ustawiają się według ostatniego użycia. Minimalizowanie pozostałych okien jest teraz opcjonalne. Minimalizowanie każdego okna, dla którego zabrakło miejsca, to destrukcyjne ustawienie domyślne. W nowych instalacjach jest więc wyłączone, a gdy je włączysz, obejmuje wyłącznie okna na ekranach faktycznie objętych układem — okna odstawione na monitorze, którego nie układasz, zostają nietknięte. Jeśli miałeś tę opcję włączoną, twoje ustawienie jest zachowane i nic się dla ciebie nie zmienia. Okna wyskakujące i okna aplikacji pozostają nienaruszone. Wyskakujące okna Chrome, okna zainstalowanych aplikacji PWA oraz własne nakładki Dual Screens mogły wcześniej trafić do układu i zostać zminimalizowane. Teraz rozszerzenie działa wyłącznie na zwykłych oknach przeglądarki. Poprawna obsługa wielu monitorów. Ekrany klonowane i wyłączone liczyły się jako prawdziwe monitory, więc sklonowanie laptopa na projektor tworzyło układy dwuekranowe wycelowane w ekran, który samodzielnie nie istnieje. Takie ekrany są teraz odfiltrowywane. Lista układów odświeża się po podłączeniu lub odłączeniu monitora, a układ wymagający większej liczby ekranów, niż masz podłączonych, jest wyraźnie oznaczony jako niedostępny, zamiast po cichu układać wszystkie okna jedno na drugim. Prawidłowe rozmiary okien na macOS i Linux. Windows rysuje niewidzialną krawędź do zmiany rozmiaru poza widoczną ramką, a 8-pikselowa kompensacja tego marginesu była zapisana na sztywno — przez co każde okno na macOS i Linux było o 16 pikseli za duże. Kompensacja jest teraz dobierana zależnie od platformy i regulowana suwakiem dla konfiguracji o wysokim DPI, gdzie wartość domyślna nie pasuje. Ustawienia, które naprawdę się zapisują. Zapisane układy były nadpisywane wygenerowanymi na nowo wartościami domyślnymi przy każdym odczycie, więc nic z twoich układów nie mogło przetrwać. Zapis ustawień odbywał się dodatkowo bez potwierdzenia i mógł zaginąć. Oba problemy są rozwiązane, a twoje ustawienia synchronizują się teraz między komputerami, na których jesteś zalogowany, z kopią lokalną, gdy synchronizacja jest niedostępna. Języki pisane od prawej do lewej. Arabski, perski, hebrajski i urdu wyświetlały się od lewej do prawej. Kierunek tekstu podąża teraz za językiem Chrome. Nazwa i opis rozszerzenia, dotąd angielskie we wszystkich 43 wersjach językowych, są już przetłumaczone wszędzie. Do tego tryb ciemny, bezpieczniejsza obsługa przetłumaczonych tekstów, podglądy monitorów z zachowanymi proporcjami, czytelniejsze komunikaty o błędach zamiast po cichu połykanych awarii, poprawiony manifest i kilkanaście drobniejszych szlifów. CO DODALIŚMY Skróty klawiszowe. Alt+Shift+1, 2 i 3 stosują trzy wybrane przez ciebie układy. Alt+Shift+Z cofa. Piąte polecenie wydziela bieżącą kartę. Cofanie. Każde ułożenie można wycofać. Cofnięcie przywraca poprzednie rozmiary i położenie okien oraz zamyka okna utworzone przez ułożenie, jeśli nadal są puste. Układy własne. Narysuj własne okna na siatce 12×12, nawet na czterech ekranach. Edytor można w pełni obsługiwać z klawiatury. Wybór okien. Zdecyduj przed ułożeniem, które okno trafi w które miejsce. Tytuły okien są widoczne po przyznaniu opcjonalnego uprawnienia „tabs” — wszystko działa również bez niego. Podziel tę kartę. Przenieś czytaną właśnie kartę do osobnego okna i natychmiast ułóż powstałą parę. Bez żadnych dodatkowych uprawnień. Przypisanie do monitora. Przypnij każdy ekran układu wieloekranowego do konkretnego monitora, żeby układ zawsze lądował tam, gdzie się tego spodziewasz. Ustawienia dla ekranów ultrapanoramicznych. Podział na trzy, szeroki środek i siatka sześciu pól — proponowane automatycznie, gdy podłączony jest ekran o proporcjach 21:9 lub szerszych. Regulacja odstępów i marginesów, wygląd jasny/ciemny/systemowy, automatyczne stosowanie układu przy uruchamianiu przeglądarki, import i eksport ustawień w formacie JSON, menu kontekstowe na pasku narzędzi z listą wszystkich układów, trwałe nakładki identyfikujące ekrany oraz wprowadzenie krok po kroku w panelu bocznym. Dostępność. Edytor i selektor obsługiwane z klawiatury, opisane elementy sterujące, obszar komunikatów o stanie na żywo, widoczne obramowania fokusu i obsługa trybu ograniczonego ruchu. Brak dostępu do sieci, brak konta, brak telemetrii. Dual Screens nigdy nigdzie nie wysyła twoich danych.